Язык и зубы

Язык и зубы
Жил-был на свете мальчик, страдавший серьёзным недугом, которому иногда бывают подвержены и взрослые, — он беспрестанно разговаривал, не зная меры.

-Что за наказание этот язык, — ворчали зубы. — Когда же он угомонится и помолчит немного?

– Какое вам до меня дело? — нагло отвечал язык. — Жуйте себе на здоровье и помалкивайте. Вот и весь вам сказ! Между нами нет ничего общего. Никому не позволю встревать в мои личные дела, а тем паче соваться с глупыми советами!

И мальчик продолжал без умолку болтать кстати и некстати. Язык был наверху блаженства, произнося все новые мудрёные слова, хотя и не успевал хорошенько вникнуть в их смысл.

Но однажды мальчик так увлекся болтовнёй, что, сам того не ведая, попал впросак. Чтобы как-то выпутаться из беды, он позволил языку сказать заведомую ложь. Тогда зубы не выдержали – терпенье их лопнуло. Они разом сомкнулись и пребольно укусили врунишку. Язык побагровел от выступившей крови, а мальчик заплакал от стыда и боли.

С той поры язык ведёт себя с опаской и осторожностью, да и мальчик, прежде чем вымолвить слово, дважды подумает.

Լեզու և ատամներ
Լինում է, չի լինում մի տղա, որը լուրջ հիվանդությամբ էր տառապում, այն  երբեմն մեծերի մոտ էլ պատահում. նա անդադար խոսում էր` առանց չափն իմանալու:
– Այս ինչ պատիժ է այս լեզուն,- փնթփնթում էին ատամները: – Երբ է այն հանգստանալու և մի քիչ լռելու:

– Ինչ գործ ունեք ինձ հետ, – լկտիաբար պատասխանեց լեզուն:
– Ծամեք ձեզ համար և լռեք: Ահա ձեզ ամբողջ ասելիքը: Մեր միջև ոչ մի ընդհանուր բան չկա: Ոչ մեկին չեմ թողնի մտնել իմ անձնական գործերի մեջ, ոչ էլ խառնվել հիմար խորհուրդներով:

Եվ տղան շարունակեց առանց լռելու տեղին և անտեղի շատախոսել: Լեզուն երանության բարձունքում էր` արտասանելով նորանոր իմաստուն բառեր, չնայած չէր հասցնում մի լավ խորանալ նրանց իմաստի մեջ: Բայց մի անգամ տղան այնպես տարվեց շատախոսությամբ, որ, ինքն էլ չնկատելով, անհարմար վիճակի մեջ ընկավ: Որպեսզի ինչ-որ կերպ փորձանքից դուրս գա, նա լեզվին թույլ տվեց ակնհայտ սուտ ասել: Այդ ժամանակ ատամները  չդիմացան – նրանց համբերությունը հատեց: Նրանք միանգամից փակվեցին և ցավոտ կծեցին ստախոսին: Լեզուն մուգ կարմիր դարձավ հոսող արյունից, իսկ տղան լացեց ամոթից և ցավից: Այդ պահից լեզուն իրեն երկյուղով և զգուշավոր է պահում, իսկ տղան, նախքան բառ ասելը, երկու անգամ է մտածում:

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s